Από Καρδιάς

 

Κοίταξα προς την Ανατολή

 

μετά σήκωσα το βλέμμα στον Ουρανό

 

είδα τα μάτια σου

 

Δεν ήσουν όμως κοντά μου για να δω

 

στα μάτια σου τον Ουρανό

 

Πάντα κάτι μου λείπει.

 

Ο Ουρανός ή εσύ.

 

Τον Ουρανό μπορώ και τον συναντάω

 

Εσένα ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Κάνε σιγά όταν μιλάς

Και λες πως μ' αγαπάς

Θα κοκκινίσει  το φεγγάρι

από ντροπή,

τέτοιο μεγάλο ψέμα

δε θα πιεί.

Εγώ θα πάρω μια γουλιά

να   ξεδιψάσω την αλμύρα

από τα χείλη

που  ξέχασε  ένα   φιλί,

εκεί ,πλάι   στο  κύμα

ένα δείλι .

 

Είναι  του Φθινοπώρου η  στάλα  με  αφορμή  την καλημέρα  της marianaonice                                                                                                       

 

Ένα  πρωί μου γέλασες

κι'  έγινε   φως η μέρα

ένα πρωί μου  μίλησες

και  ράγισε  η  σιωπή .

Ένα πρωί με κοίταξες

κι  είδα έναν  άλλο ουρανό

(μου  είπες)

Ένα πρωί  «έφτιαξα  καφέ για δυό»

και   στείλαμε  την  μοναξιά

σεργιάνι

Μην  το ξεχνάς

να μ' αγαπάς

ήμουν  μπροστά

Εσύ  της είπες της Αγάπης

Δικαίωμα  δεν έχεις « να  εκπίπτεις»

Μην το ξεχνάς .

                            

                                               (αφιερωμένο)

 

 

 

 

Δικό  σου  το  φεγγάρι

Κλέφτη

πάρτο  κελί σου να το κάνεις

τις  αμαρτίες σου  να  βάνεις.

 

Το  χρόνο πού  πήρες από μένα

τα ψέματα  σου τα  βαμμένα

με  χρώμα   ρόζ

και  κείνο  πλαστικό.

 

Τις   μάσκες  που  φορούσες

οταν  με  προσκαλούσες

σε    ρεσιτάλ Χορού

στον  ουρανό.

να  εξαφανίσεις

 

Πάρτο το  φεγγάρι 

Ψεύτη

το  παραμύθι  σου

στο  χώμα  του  να θάψεις

κι  αν  δείς  κάποιο λουλούδι

να φυτρώνει

δεν  το  γνωρίζεις

Αγάπη  είναι.

Μη   τ'   αγγίξεις  , αγκυλώνει.!

 

 

 

Δεν λέω ..  δεν μιλώ

δεν τραγουδώ.

Τα παλιά  σου  γράμματα  μόνο

διαβάζω.

 

Δικά σου μυστικά

στη σιωπή μου  κρύβω

εκεί  μέσα  θα τα  βρεις

αν ποτέ  σου  θυμηθείς ...

 

Τα  παραμύθια σου  μετράω  ένα-ένα

και  δεν λείπει  κανένα !

 

Μόνον Εσύ.

Το  πιο παράξενο

τ'  αδιάβαστο  ακόμη  παραμύθι

της  ζωής μου

λείπεις.

Με  αρχή   Ανατολή

κι ένα τέλος  άφαντο

σε λευκές   άγραφες

αδιάβαστες   σελίδες.

Για  ΠΑΝΤΑ  ίσως

  κρυμμένα

Αρχή  και  Τέλος

 " ΕΝΑ"

 

 

 

Αλλαξε  η  ώρα  στα  ρολόγια

και  ο αποκωδικοποιητής  μου

 αποσυντονίστηκε !! !

 

 Λάθη  προσέχω να  μη    κάνω

  Γιατί ;;;;;

 Δεν μ'  αρέσει  συγνώμη να  ζητάω

 εύκολο άλλοθι στα  σφάλματα.

 την  μεταφράζω.

η..αγράμματη

 

 

 Είδα  γραμμένο σ' έναν  τοίχο

 ενός  φυλακισμένου

«το ψέμμα  που πληγή  γιατρεύει,

αλήθεια  είναι.»

Αντε  τώρα   εσύ να  του  γυρέψεις

στασίδι  αδειανό

θέση

σε  μια καρδιά

κεκλεισμένων  των  θυρών.

 

Δεν  είναι «η  γωνίτσα που  αρκεί»

Είναι   του  κόσμου η   Ακρη

που στέκεσαι και καρτεράς

να  δεις  τον ουρανό

κι ας μην τον φτάνεις

παρέα  φιλική  η  μοναξιά

σου  κάνει

όταν  στα   λόγια της καρδιάς

αντίλαλο  δεν    πιάνεις .....  

 

 

 

 Αφιερωμένο  στην γλυκιά  Μαριάνα   http:// marianaonice.blocspot.com

Εμπνευσμένο  από το ζεστό της  σχόλιο στη εγγραφή μου 

 «Την  μοναξιά   μου  να  κλέψεις¨»

 

 

 

 

Ας  ήταν να  ερχόσουν  ξανά.

να μ'  εύρισκες  στο πουθενά

ας  ήταν    στο  μηδέν

 που μ'  άφησες

για  τελευταία   φορά

 

Τα  φτερά  σου ν'  ακούμπαγα

 το  χέρι  να μ'  αγγιζες

ας ήταν   ουρανός

προορισμός

με  τα πόδια   να  πάμε

ΜΑΖΙ

 

Ας  ήσουν  εδώ 

στα βλέφαρά  μου

να  κρυβόσουν

δάκρυ  να  μη γινόσουν  

δροσοσταλιά   στη γη

Χαρά  μου.

 

Μείνε  όσο μένω

κοιτώ κι  ανασαίνω

Ό,τι  θέλεις  να  μου  γυρέψεις

πριν ξημερώσει   σε περιμένω

να με γελάσεις  μ'   ένα  σου  γέλιο

την μοναξιά  μου  να κλέψεις.

 

 

 Έβαλε  η θάλασσα φωτιά 

 μες  τα βαθιά  νερά της.

Έγινε  όλη μια  πυρρά

 να λιώσει  τα  πάθη μου

 

 Της  οργής  μου  τ' άλλοθι

 όταν  τις  νύχτες

 σβησμένα  πεφταστέρια

διαλέξανε για  τάφο  την καρδιά  μου.

 

 Όταν μαχαίρια δίκοπα

τα  λόγια
κόψαν στα δυό  την  σιωπή.

Την μια  της  άκρη

στη  γη  την  έθαψα

την άλλη   στην άκρη τ' ουρανού

την έδεσα

.

Μετέωρη  η πίστη

στο  διάστημα 

αντάμωσε  την προδοσία

 αρνήθηκε   την  χειραψία.

την περιφρόνησε.

 

Όλα  στάχτη  στη  φωτιά σου

θάλασσα

η νοθεία  δεν αντέχει

στης  αγάπης  την  ανάμνηση

                                                          

 

Ένας  άνεμος  προδότης

σου ξελόγιασε  το κύμα

Θάλασσα  μου

Θύμωσες, αγρίεψες

τ'ουρανού  την άκρη

άγγιξε  η  οργή σου  .

 

Βάρκα χωρίς  πανιά

χωρίς  ιδιοκτήτη

εσένα  είχε  για  σπίτι

χάθηκε  στη  τρικυμία  σου

για ΠΑΝΤΑ

 

Κανείς  δεν  θα  την ψάξει

άνθρωπος  δε θα  τη  κλάψει

μόνο  ένας γλάρος

που την είχε κάνει  στέκι

τώρα  σαν  ξένη

θα την βλέπει  από  ψηλά

να  ταξιδεύει .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                       

 

Μια συμμαχία που  δεν έσπασε ποτέ 

  είναι αυτή που  με  του  νου  μου

  έχω συνάψει. 

Αυστηρός , καθαρός 

νερά  δε  μούχει  κάνει   

αξιόπιστος, διορατικός  

ευθύς στις  εντολές του

μετρημένος, προστατευτικός ,

έμπειροι  οικοδόμοι  και  οι  δύο  

  εμπιστοσύνης   σχέση    χτίσαμε.

 

Μ' εκείνη που   καλά  δεν τα  πηγαίνω

  είναι η  καρδιά  μου.

    Μια  ζωή     του κεφαλιού  της  κάνει .
Εκμεταλλεύεται την  αδυναμία που  της  έχω

  την  προτεραιότητα που της δίνω.

 

Βρε  καρδούλα  μου  της λέω,

 με το καλό 

γιατί    αγριάδα  δεν σηκώνει

   φρόνιμα κάθισε

μη πετάς  θα  πέσεις ,  θα  τσακιστείς .

 μη  μεθάς  ,παραπατάς  θα   λαβωθείς.

 

   Σε βαθιά νερά βουτιές  μη  κάνεις

 θα μου πνιγείς 

  χωρίς  εσένα  τι  θα  γίνω?

Μην  ανεβαίνεις   αψηλά 

θα  μου χαθείς στα ύψη

θα σε κρατήσουν  οι  αετοί

 και δεν  θα  βρεις το  δρόμο να  γυρίσεις.

 

Μη   πιάνεις νότες  υψηλές ,

φάλτσα θε να    τις βγάλεις

 νανούριζε με , με  τραγούδι τροβαδούρου 

 πούχεις  μάθει.

Ξύπνια μην  ονειρεύεσα,

αν θες  ξεκούραση να βρείς 

φρονίμεψε  καρδιά μου.

 

Λίγες στιγμές ανακωχής 

 σωπαίνω  εγώ ,σωπαίνει  αυτή 

 και  μόλις  της  γνέψει  η ανατολή 

 εμένα με  ξεχνάει